Op een feest - mijn dochtertje was toen enkele maanden oud - vroeg een goede kennis me: "En, hoe is 't?"
"Slecht", antwoordde ik eerlijk. Er volgde een oorverdovende stilte.
“Ah... .En de kleine, alles goed? Frisjes hé, de laatste tijd.”
De volgende week ging ik naar een infoavond over Tele-Onthaal.
Ik volgde de opleiding. Ik mocht blijven. Vandaag is mijn dochter tweeëntwintig ...
Zoveel jaar Tele-Onthaal, ze zijn voorbijgevlogen, ingebed in het lessenrooster van mijn leven, even vertrouwd als thuiskomen, even natuurlijk als eten of drinken.
Tele-Onthaal is eten en drinken, gaf mij voedsel, heeft me gemaakt tot wie ik ben.
|
 |
Nee, Tele-Onthaal maakt van jou geen wereldverbeteraar, heilige of therapeut.
Het maakt je wel een voller, rijker mens.
Het voelt niet aan als geven, het is meer krijgen.
Van heel bekwame, geëngageerde mensen die je opleiden en blijven begeleiden. Van gelijkgezinden die hier eveneens vonden wat ik zocht: een omgeving waar nooit een pijnlijke stilte valt, maar waar je vriendschap, diepgang, plezier en ontroering deelt.
Krijgen vooral van de talloze mensen die bellen, zonder naam en zonder gezicht, met alleen een stem en een eigen verhaal.
Ik mag mijn oor te luisteren leggen op hun hart, en onder het alledaagse getoeter en gedruis, waarin zoveel gemis wordt weg gefilterd, horen wat ze echt willen zeggen. Ze leren mij de betekenis van oude woorden als mededogen, deemoed en dankbaarheid. Het heeft met zingeving te maken. Het geeft zin aan. Zin om. Zoiets. En daar doe je het voor.
|
