Toen ik, een beetje benauwd, de telefoon nam...

…en belde naar Tele-Onthaal, kwam dat vooral door het feit dat ikzelf een zware periode achter de rug had. Mijn beste vriendin had zelfmoord gepleegd.
Zelf ben ik enig kind gebleven, maar wij twee kwamen overeen als de beste zussen. Ze was een sterke vrouw indertijd, van wie niemand kon vermoeden dat het daar binnenin zo slecht ging. Zoiets… was in haar geval ondenkbaar.
De tijd nadien was voor mij heel zwaar: het onbeantwoorde "waarom", de "schuldgevoelens"...

Ik vond dat dit nooit meer opnieuw mocht gebeuren en voelde de noodzaak een steentje bij te dragen. Tele-Onthaal was de oplossing. Hier zou ik mensen kunnen helpen en aan iedereen een oplossing bieden…
Na vijf jaar heb ik geleerd dat ook zelfdoding een oplossing kan betekenen. Kan ik, hoewel heel moeilijk, dat zelfs aanvaarden… Ik probeer mijn uiterste best te doen om mee te zoeken naar hoe het zo ver gekomen is (vroeger koos ik de kant van wie achterblijven, vandaag kruip ik in het vel van zij die zo lijden…)
Dat is dan ook het grote verschil. Toen ik bij Tele-Onthaal kwam zou ik alles oplossen, nu weet ik dat ik zo weinig kan, maar dat mijn grote oor zo goed kan luisteren. 

getuigenis vrijwilliger