Het was eigenlijk een vrij intuïtieve beslissing om mij als vrijwilliger kandidaat te stellen bij Tele-Onthaal. Goed kunnen luisteren, onbevooroordeeld zijn, empathie opbrengen,…in die beschrijvingen op de website kon ik mij wel vinden.

Het soort verhalen dat je hoort is erg divers en het verdriet dat ermee gepaard gaat ook. Een verdriet dat vaak nog vergroot wordt doordat men er bij niemand mee terecht kan of omdat de reacties van anderen soms ontoereikend zijn. Men voelt zich in de steek gelaten omdat de ander hun pijn niet serieus genoeg neemt, er te rap overeen gaat of zelfs negeert. En dat is denk ik het belangrijkste wat wij kunnen bieden als we de telefoon beantwoorden: erkenning geven voor hun lijden. Bevestiging geven, wat hun overkomt is inderdaad oneerlijk en erg en het is oké om daar verdrietig of zelf wanhopig over te zijn.

Een pasklare oplossing gaan wij als vrijwilliger niet kunnen geven, wij kunnen evenmin de pijn wegnemen, maar we kunnen er wel plaats voor maken, hoe groot of hoe klein het verdriet ook is.

Niet alle gesprekken zijn even zwaar, er kan soms ook gelachen worden en de voldoening die je krijgt als de oproeper je bedankt voor het gesprek is zeer groot. Ik denk verder dat het belangrijk is om voldoende afstand te bewaren. Het vermogen om je in te leven in de gevoelswereld van een ander zonder dat je overspoeld wordt door de pijn van de ander. Haar of zijn verdriet moet niet jouw verdriet worden, ook al kan hun verhaal je erg raken. Als je jezelf hierin herkent, zou ik zeker niet aarzelen om eens op gesprek te komen. Je redt er misschien de wereld niet mee, maar maakt ze waarschijnlijk wel iets minder koud.

- Liv, 28 jaar, 2 jaar ervaring

Vrijwilliger aan het woord

BELLEN & CHATTEN

Tijdens zo’n gesprek voel je de last van hun schouders vallen. Ook als vrijwilliger zorgt dat kantelmoment telkens weer voor veel heel voldoening.

Kirsten, 38 jaar, 2 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Soms ben ik 's avonds de eerste en de enige stem die iemand hoort na een eenzame dag.

Alice, 76 jaar, 35 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Dat er zoveel psychisch leed is, zoveel eenzaamheid, kon ik me nooit voorstellen.

Sam, 48 jaar, 3 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Verdriet is vaak een gevoel dat ruimte en tijd nodig heeft om gevoeld te worden.

Jules, 61 jaar, 19 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Elk zitten we aan één kant van de lijn, verbonden door onze stemmen.

Madeleine, 54 jaar, 11 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Samen met de oproeper op een bank zitten en kijken naar wat de oproeper mij wil zeggen over zichzelf.

Stan, 58 jaar, 3 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Het maakt me als mens gelukkiger en daar kunnen anderen alleen maar van meegenieten.

Anna, 44 jaar, 2 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Het unieke van werken bij Tele-Onthaal is voor mij de intieme en tegelijk anonieme relatie die je met de beller hebt.

Bart, 45, 1 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Haar verdriet en pijn raakten me diep omdat ik op dat moment begrip kon tonen voor haar emoties.​ Dat betekende heel wat voor haar.

Kristien, 64 jaar, 9 jaar ervaring

BELLEN & CHATTEN

Iets kunnen betekenen voor een ander zonder zelf in de kijker te staan, mijn talenten als 'luisteraar' verder ontwikkelen...vollediger mens worden.

Merel, 53 jaar, 3 jaar ervaring