Het Podium aan de Vrijwilliger is een segment in de luisterbrief (nieuwsbrief) van Tele-Onthaal Vlaams-Brabant en Brussel waar een carte-blanche gegeven wordt aan vrijwilligers. Het getuigt van een mooi wederzijds vertrouwen tussen dienst en vrijwilligers. Naast het luister-engagement, zet Tele-Onthaal ook graag de andere talenten van de vrijwilligers bijzonder in de verf.

Deel dit bericht via:

De Luister van het Zwijgen

Zwijgen en luisteren.
Wellicht is dat de naakte essentie, de zin, de kern van Tele-Onthaal.
Het lijkt paradoxaal.
Mensen bellen in nood en men zwijgt en luistert.
Bij manier van spreken. Het lijkt makkelijk maar schijn bedriegt.

In mijn prille aanhef bij Tele-Onthaal luisterde ik, zij het gespannen en ondertussen al flink in mezelf
antwoorden aan het formuleren. Alsof de beller een domkop was, ik de Allesweter of,
achteraf bekeken, de betweter.
Uitputtende empathie, bovendien onvruchtbaar. Ik ben namelijk een gemankeerde
missionaris.
Eerste les : Bescheidenheid.
Plaats maken op het Podium, voor een Hoofdrol moet je in Hollywood zijn, niet bij deze dienst. De catharsis ligt bij de beller.

Luisteren en zwijgen. Ik heb het in zweet, bloed en tranen moeten leren. Heel overtuigd dat
ik beide al lang had verworven.
En ik maak mij geen illusies, nog steeds is het bij elke permanentie een opdracht, een
voortdurende alertheid. Het blijft mijn zwakke flank, ik erken het maar herken het niet altijd,
zeker niet in de hitte van een gesprek.
Het vanzelfsprekende van een dialoog, het losweken bij de oproeper wat hij of zij vanuit
eigen kracht kan ontwikkelen. Soms is dat bemoedigen, begrip, soms kan het iets in gang
zetten, soms is het louter(end) ontmoeten.
Tweede les : het is nooit af.

Daarom is Tele-Onthaal heilzaam, een continue wake-up call.
Een betekenisvol engagement omwille van de ontmoeting, de kracht van een gesprek met
de oproeper, zeer zeker – maar ook voor mezelf.
Wat je hier leert zijn tools die je in elk facet van je dagelijks leven kan valoriseren.
Het is niet enkel de ontmoeting met de andere.
Het is ook en vooral de ontmoeting met jezelf.

-- Een anonieme Tele-Onthaal vrijwilliger

Deel dit bericht via:

KAMER 106
met zicht op een zee van tijd

106. Vooraleer ik als Tele-Onthaal vrijwilliger mijn eerste stappen te luisteren zette, was het getal 106 me al vertrouwd. Het is het nummer van mijn favoriete hotelkamer in Oostende. Klein, éénpersoons, met een grote lekker retro terrasdeur die uitgeeft op een al even retro klein balkon. Om te kunnen luisteren naar de zee, de meeuwen, de mensen.

Tijdloostende. Dat is mijn hotelkamer – aan – zee. Een paar honderd stappen, en ik wandel op het strand. De zee komt me tegemoet. Hoe ze zich voelt, komen de meeuwen me vertellen. Ik luister, droom, slenter me op zeeniveau in the mood.

Op zeeniveau. Zo voel ik me telkens wanneer ik bij Tele-Onthaal de gesprekskamer binnen stap. Ik wandel binnen, sluit even mijn ogen, open de grote terrasdeur en ga op mijn balkon zitten. En dan ben ik er klaar voor. Met zicht op een zee van tijd deinend op golven van gesprekken. Eb en vloed, de meeuwen komen het me wel vertellen. Tot in kamer 106.

-- BBZ

TIJDLOOSTENDE
avond of zo

zee valt stil
schuilt wit
van schuim
samen in kuiltjes
ergens boven
raken licht -
en wolkbrekers
het niet eens
over wat komt
verder en verder
neuriet vloedlijn
de dag dichter.
-- BBZ